Ўрта асрларда Японияда самурайлар синфига мансуб аёллар қилич тутишга ўргатилган ва эркаклар каби ҳарбий шараф кодексига амал қилган. Гарчи жамият аёлларга уруш эмас, уй ишларини олиб боришни буюрган бўлса-да, улар барибир қурол ишлатишга мажбур бўлишган. Масалан, енгил қилич нагинатани.
Йигирманчи асрнинг бошларида самурай руҳини Япониянинг ўзига хос белгисига айлантирган “Бушидо” китоби муаллифи Нитобе Иназо, аёллар асосан ўғилларини ҳарбий томонлама тайёрлашни назорат қилиш учун жанг қилишга ўқитилганини маълум қилган.

Қилич билан қиличбозлик санъатини ўзлаштирган ҳарбий синфдаги аёллар Японияда онна-бугеиша (сўзма-сўз “жангчи аёл”) деб аталади. “Самурай” сўзи япон тилида камдан-кам қўлланилади. Эркак жангчилар буши деб аталади. Онна-бугеиша одатда енгил, ингичка қиличлар - нагината ёрдамида қиличбозлик билан шуғулланган.

Бутун самурай ҳарбий кодексидан аёллар учун битта шарциз ҳуқуқ- душман қўлида ёки ўз қўлида шараф билан ўлиш. Япон аёллари ҳам жангчилар каби яшашган - жанг майдонида жанг қилишган, қалъасини, оиласини ҳимоя қилишган.

• Япония