Воқеий ҳикоя

Ўша куни қўшни болалар билан қора кечгача ўйнадик. Чарчаган эканман уйга кела солиб ухлаб қолганман. Орадан анча йиллар ўтган бўлса ҳам ўша кун эсимга тушса роса афсусланаман. Ўшанда олти ёш эдим. Ёз. Супада тўрт киши: бувам, момом, кичкина акам (Дадамнинг кенжа укаси Муҳриддин) ва мен. Супамизнинг чет қисми бетон бўлгани учун чиқишда оёғимни уриб олдим. Момом мени бироз овутган бўлди. Юлдузларга қараб ётиб анча гурунглашдик. Ҳамманинг уйқуси келди шекилли, ғунғир-ғунғир гаплар ҳам тугаб, бироздан сўнг тинчиб қолдик. Тўсатдан жуда хавотирли хирхироқ овоз эшитилди. Бувам момом томонга қараб “эй” деганини эшитдим. Одатда момом бунчалик тез ухлаб қолмасди. Қара-чи, энанг ухладими, деди бувам акамга.

 – Эна, эна?

Момом жавоб бермади!

Бувам “дўхтир акангни чақир, югур” дедилар. Уйқу аралаш дўхтир амакимнинг келганиниям эслайман. Шундан кейин акаларимдан кимдир мени кўтариб бошқа супага ётқизди.Тошдай қотибман…

Эрталаб кўзимни очишим билан ҳовлимизда тумонат одамлар юрганини кўрдим. Онам шифохонада бўлгани учун опам иккаламизга қарашни Дилдора аммамга тайинлашган экан. Нималар бўлаётганидан хабаримиз йўқ эди. Кейин билсам ўша кеча опам иккаламизга ҳар куни эрталаб ширчойга нон буктириб кутиб ўтирадиган, бизни жонидан ҳам ортиқ яхши кўрадиган, бировга зарари тегмаган, эндигина 49 ёшга тўлган фариштадай момом оламдан ўтган экан. Дадамнинг ҳам бу ҳолга кўникиши анчайин қийин бўлган. Тонгача йиғлаб чиққанлари ҳозиргидай йодимда. Ҳалигача акаларимнинг супага думалаб йиғлаганлари кўзим олдидан кетмайди. Бу йил ёзда онам 46 га тўлади. Дадам ва 5 нафар акамга қанчалик қийин эканлигини энди-энди тушуняпман.

Опам мендан икки ёш катта, эсини анча таниб қолгани учун момомнинг хислатларини эслаб, ҳалигача ўксинади. Ҳозиргача момом билан ўтган ҳар бир кунимизни, ғаройиб воқеаларни эсимдан чиқармаслик учун тез-тез эслаб тураман, акаларимнинг фарзандларига айтиб бериб уларни кулдираман, момомнинг қандай инсон эканлигини улар ҳам билишини бироз бўлса ҳам тасаввур қилишини хоҳлайман. Бир жилмаяман, бир кўзимни жиққа ёш қоплайди. Чўнтагимга солиб қўйган майиз ёнғоқларни-ю, иссиқ нонга қилинган гажмижларни эсласам момомнинг қанчалик меҳрибон эканлигини янада яхши ҳис қиламан.

Момомнинг бир қўли ишламай қолганди. Лекин ҳеч кимга оғирлиги тегмасди. Ўзини ўзи эплай оларди. Сўнгги сонияларгача шундайлигича қолди, шунинг учун ҳам момомни фаришталарга ўхшатаман. Мана ўша воқеага ҳам ўн етти йил бўлибди. Мен Тошкентга кетдим. Ўқишни битириб, ишлаяпман ҳам. Аммо хотирамда ҳалигача момом тирикдай, мени жимгина жилмайиб кузатиб тургандай. Эсласам мен ҳам жилмаяман, фақат негадир кўзларимдан ёш қуйилаверади…

Илёс Болтаев

• Фото ҳикоя
• Маданият
• ijod
• maqola
• қизиқарли