Қадим замонда ошқозони касал бир этикдўзни табиб узоқ даволабди. Дорилар таъсир қилмай, беморнинг аҳволи яхшиланмабди. Охири уни даволай олмаслигини айтибди. Бемор умидсизликка тушиб:

– Агар менга ҳеч қандай дори ёрдам бермаса, ўзим севган ловия шўрвани ичаман, кейин нима бўлса бўлсин! – дебди. Табиб индамай елка қисибди.

Эртасига табиб куни билан беморнинг аҳволи оғирлашгани ҳақида хабар кутибди. Лекин кейинги кун табибнинг олдига ўша этикдўз хурсанд ҳолатда кириб келибди ва ҳеч қаери оғримаётганини айтибди. Табиб ажабланибди, аммо беморнинг аҳволи яхшиланганидан хурсанд бўлибди.

Орадан бир неча кун ўтгач, табибнинг олдига бир тикувчи келиб, касалидан шикоят қилибди. У ҳам этикдўзнинг касалига чалинган экан. Табиб уни ҳам даволабди, лекин унга ҳам дорилар кор қилмабди. Шунда табиб яқинда бўлиб ўтган этикдўз воқеасини айтиб берибди. Ҳеч нарсадан умиди қолмаган тикувчи этикдўз каби ловия шўрвани тўйиб ичибди.

Аммо, афсуски, у ўша куни оламдан ўтибди. Буни эшитган табиб “Этикдўзга яхши бўлган нарса тикувчига тўғри келмас экан”, деб ўйлабди.

Энг яхши дори бу — кўнгил хотиржамлигидир.

• Lifestyle