Сиёсатшунос Қудратилла Рафиқовнинг “Российская газета” нашрида “Аламим бор” (Моя душевная боль…) номли мақоласи чиқарилди.

Мақолада кўплаб қизиқарли фикрлар қаторида қуйидаги жумлаларни ҳам ўқиш мумкин:

“Пойтахтимиз Тошкент ҳеч замонда мақтовга муҳтож бўлган эмас. Тарихи узоқ-узоқларга кетган бу шаҳар ҳақида ўтмишда ўтган буюк боболаримиз Абу Райҳон Беруний, ал-Хоразмий, Маҳмуд Кош­ғарий ва ҳатто юнон олими Клавдий Птолемей (II аср) ҳам ўзининг “Географиядан қўлланма” асарида ёзиб қолдирган. Барча даврларда Тошкент, дейилса, “эски шаҳар” ҳамманинг кўз олдига келган.

Аммо асрлар Тошкентнинг маданий орбитаси бўлган айни бу гўшада кейинги 100 йилда нималар юз берди, қандай ободончилик қилинди? Тарихни титкиласангиз, саволингизга жавоб ўрнида асрнинг 80 йилларида совет даври модернизми сифатида туҳфа қилинган “Чорсу” бозорини ва мустақиллик йилларида барпо этилган Хастимом мажмуасини, кейин унга туташ манзилда қурилган “Зарқайнар” модалар уйини кўришингиз мумкин эди. Ҳолбуки, бу мас­кан доимо қадим Шошнинг маданий орбитаси бўлиб келган...

Бугун эса вақт ажратиб, “эски шаҳар”га бир боринг ва мўъжизани кўринг. Агар ўзингизни тарих ичига кириб қолгандек ҳис қилмасангиз, хаё­лингиз узоқ ўтмиш билан мулоқотга киришмаса, мен кафил. Айниқса, марказнинг асосий кириш эшиги юз тутган “Қорасарой” кўчаси сизни бутунлай мафтун этади. Арзимаган муддат ичида бу даражадаги ўзгаришларни амалга ошириш... Очиғи, одамнинг ақли ожизлик қилади...”

• Тошкент
• maqola