Наманган вилоятида жойлашган қадимий Ахсикент шаҳри 1620 йилда кучли зилзила оқибатида вайрон бўлган. Қадимда Фарғона водийсининг йирик савдо ва ҳунармандчилик марказларидан бири бўлган бу шаҳар узоқ тарихга эга.

Археологик қазишмалар натижасида Ахсикент эрамиздан аввалги II асрда ташкил топгани аниқланган. Майдони қарийб 30 гектар бўлган шаҳар қалъа, шаҳристoн ва ҳунармандчилик ҳудудларидан иборат эди. Бу ерда савдо-сотиқ, кулолчилик ҳамда тигель пўлат ишлаб чиқариш ривожланган.

Тарихий маълумотларга кўра, милоддан аввалги 103 йилда Ахсикент 60 минг кишилик Хитой қўшини билан тўқнаш келган. Шаҳар қирқ кун давомида қамалда сақланиб, аҳоли сув ва озиқ-овқат манбаларидан маҳрум қилинган.

X–XII асрларда Ахсикент гуллаб-яшнаган. Шаҳарда масжидлар, амир саройи, мудофаа деворлари, ҳовузлар ва боғлар мавжуд бўлган. XIII асрдаги мўғуллар босқинидан кейин ҳам бу ерда кулолчилик ривожланишда давом этган. Археологик қазишмаларда турли сопол буюмлар, нақшли идишлар ва терракота ўчоқлари топилган.

XV асрда Умаршайх Мирзо, Бобурнинг отаси, Ахсикентни асосий қароргоҳи сифатида танлаган. Бироқ 1620 йилдаги кучли зилзила шаҳар тақдирини ўзгартирган. Омон қолган аҳоли қўшни Наманганга кўчиб ўтган.

Бугунги кунда Ахсикент харобалари қадимги Фарғонанинг тарихи, меъморчилиги ва ҳунармандчилигини ўрганишда муҳим археологик ёдгорлик ҳисобланади.